Gwarancja 80% z egzaminu

Zmieniłam leki. Samopoczucie mam o wiele lepsze. Nie mam lęków, uff, co za ulga. Cieszę się. Jest jednak pewien efekt uboczny tych leków. Szalenie obniżają ciśnienie. Ostatnio wstałam zbyt szybko, chciałam sięgnąć coś z wysokiej szafki i straciłam przytomność. Nie całkiem straciłam przytomność, bo byłam świadoma, co się dzieje, ale nie byłam w stanie zapanować nad ciałem. Nic nie widziałam, upadłam, zrzuciłam dużą deskę do krojenia, narobiłam rabanu o 3 w nocy. Uderzyłam się w głowę, nabiłam guza na czole, a deska musiała spaść mi na nogę, bo mam wielkiego siniaka. Muszę uważać z tym pionizowaniem się. Nie można za szybko. Poza tym funkcjonuję dobrze. Jestem zadowolona. 

Korepetycje zaczęły się na dobre. Czasem kiedy pojawiają się słabsze oceny u uczniów, przejmuję się tym, jakbym to ja zawiniła. Ale tak to nie działa, bo mimo korepetycji główny ciężar nauki spoczywa na uczniu. I tyle. Zawsze powtarzam, że lodówki nie nauczę matematyki, choćbym nie wiem jak dobrym korepetytorem była. 

Wymyśliłam genialny sposób na działania na liczbach wymiernych. Rozwiewa wszelkie trudności w liczeniu. No i co z tego, skoro uczeń musi przyswoić ten sposób i go zastosować, a skoro nie nawykł do tego w szkole, to ciężko mu się przestawić. Myślałam o tym, żeby nagrać o tym film, ale jakoś mam odstręcz do nagrywania. 

Oglądałam webinar kolejnej osoby, która sprzedaje kursy maturalne i w ogóle egzaminacyjne. Tych ludzi jest bardzo dużo. Niektórzy mają doświadczenie zaledwie 10 letnie, a już od dawna są online i mają swoje kursy. Moja platforma WebToLearn wisi nieużywana, a ja nic nie robię w kierunku opracowania produktów cyfrowych i wypuszczenia ich na rynek. Nie robię nic, żeby tak jak inni posiadać swój produkt cyfrowy. Podziwiam tych twórców, niektórzy obiecują gruszki na wierzbie, obiecują spełnienie marzeń, matura rozszerzona na więcej niż 80%, nawet jeśli startujesz od zera... Mhm. Dają gwarancję. Ciekawe to. Ja bym nie chciała tak ściemniać, nie nadaję się do tego. Prawda jest taka, że jeśli się nie przyłożysz do pracy, to nie będziesz mieć 80% i tyle. Ta gwarancja zwrotu pieniędzy opiera się na tym, że rzadko kto o ten zwrot prosi. Opiera się również na tym, że bardziej cenisz to, za co zapłacisz. 

Dziś mam trochę więcej czasu, zajęcia dopiero od 16:45, postanawiam nagrać filmik o tych liczbach wymiernych i ich dodawaniu i odejmowaniu. Pomysł jest świetny i bardzo ułatwia obliczanie. Trzeba tylko zrozumieć, co się dzieje, a potem poprawnie zapisać. Dzielę się ze światem czymś świetnym. 

Dobrego dnia.  

Ponownie pisanie spontaniczne

Dospałam dziś, śniło mi się. Zawsze wtedy czuję się wyspana. Dziś leżałam jeszcze dobrą godzinę z zamkniętymi oczami, chciałam wrócić do snu. Nie żeby był jakiś fantastyczny. Śniły mi się studia i czekające mnie egzaminy. I przyjaciółka z czasów studiów. Często śni mi się, że jestem na 3 roku studiów i przede mną egzaminy. Czasem kiedy się wybudzam z takiego snu, nie wiem jaka jest rzeczywistość. A rzeczywistość jest taka, że wszystkie egzaminy pozdawałam i obroniłam swoją pracę magisterską. Proces zakończony. Wydarzenia z trzeciego roku studiów sprowadzają mnie tam z powrotem. W snach. I wiecznie mam przed sobą egzaminy. 

Wstałam, zrobiłam kawę, wyczuwałam siebie i swój stan dziś. Jakaś przykrość we mnie, że się w ogóle obudziłam. Straszne to co tu piszę. Ale cóż. Obudziłam się. Trzeba żyć. 

Byłam na grzybach wczoraj. Po raz trzeci zgubiłam się w lesie. Już więcej się nie dam. Nie wiem jak to zrobię, ale już się w lesie nie zgubię. Najgorsze, że nie miałam zasięgu w telefonie, żeby choć google maps odpalić i się zorientować gdzie ja jestem. Trzeba może w telefon wsadzić kartę innego operatora, większa szansa na zasięg. Orange - zero zasięgu, play - zasięg był. 

Zebrałam tylko kilka grzybów, za mało, żeby odpalić suszenie. Ja nie jestem jakąś szczególną fanką grzybów, ale lubię czuć je w bigosie. I patrzą teraz na mnie z wyrzutem te zbiory, trzeba się nimi zająć...

Za to pojadłam sobie czeremchy. To jej czas. Pyszna :) 

OK, to co do zrobienia dziś? Wstać, pościelić łożko, zrobić 8minABS, umyć się, ubrać się, umalować, przygotować sobie materiały na korepetycje, jak pani od obrazów da znać, to jechać je odebrać z oprawy, podjechać do rodziców po walizkę na wyjazd, jak będzie czas to podjechać zawieźć obraz zamawiającemu, korepetycje do cudnego wieczora, tabletka i hyc do łóżka zapaść w sen. Taki obraz dnia mi się wyłania. O, te grzyby nieszczęsne. Zjeść je? Ble. Zamrozić? Zapytam chata gpt, co by zrobił z grzybami. Nawet nie żyje, a tyle wie. 

Pisanie spontaniczne

Czy pisanie spontaniczne w blogu jest spontaniczne, czy też myśl, że ktoś to czyta jakoś steruje procesem? Pewnie jakiś wpływ ma.

Zaczyna się wrzesień. Uczniowie już zajmują swoje miejsca. Za chwilę wystartujemy z korepetycjami w kolejne miesiące wspólnej podróży.

Jeszcze we wrześniu wyjeżdżam. 

Moja głowa nie jest spokojna, mam mało energii, do wczoraj nawet pisanie do rodziców o znikających powoli terminach było wyzwaniem. Podołałam, z większością osób skontaktowałam się i  udało się ustalić terminy. Czekam jeszcze na jedno potwierdzenie. 

Przyszłam tu dać sobie ulgę tym pisaniem. Nie wiem w zasadzie, co się dzieje ze mną. Obiektywnie nie powinnam na nic, absolutnie na nic narzekać. Wszystko jest w porządku. Mam wiele czasu dla siebie, mogę robić, co mi się żywnie podoba, a mi się roją niepokoje, jakieś poty na myśl o przyszłości, o jakichś katastrofach... Nawet ten wyjazd wrześniowy będzie wyzwaniem. Trzeba będzie przywdziać maskę zadowolenia, nawet jeśli od środka będzie mnie zżerać to, co żre teraz. 

Tylko co to jest to, co żre?

Mało mam kontaktu z ludźmi. Może też zbyt wielką wagę przywiązuję do braku takiego kontaktu.  Na dłuższą metę i to mnie męczy. Byłam na zajęciach malarstwa, ceramiki, przynależałam do tej grupy, a jednak nie o to chodziło, zrezygnowałam z obu zajęć. Na malarstwie była jedna gaduła, której twarz się nie zamykała. Ceramiki nie czułam aż tak. Coś tam lepiłam, tworzyłam, ale niepotrzebne mi są kolejne "klunkry" w domu, a przynależność też nie dawała tej satysfakcji, której mi brakuje. Bardzo trudno mi określić, czego właściwie brakuje mi do szczęścia. Bliskiej relacji romantycznej? Przecież to jest kolorowe przez chwilę. Nie rozumiem już nic. 

Przede mną weekend, no i dziś. Trzy dni bycia tylko ze sobą. Może medytację jakąś powinnam uskutecznić, żeby odciąć się od myśli, albo nabrać dystansu do nich. One muszą tworzyć niepokój. One sprawiają, że żołądek mi się zaciska. Nie jem, bo tak mi robi ten niepokój. No cholera jasna, jak mam sobie z tym poradzić? 

Wiele ludzi zaleca terapię, a ja w ciągu 25 lat leczenia depresji trafiłam na dwóch terapeutów, którzy coś w moim życiu zmienili. Cała reszta to jakiś przesiedziany bez sensu czas. Jakieś gadanie nie wiadomo o czym i po co.  Kolejny raz zrezygnowałam z terapii. Nie mam pojęcia na czym ma polegać terapeutyczność takich spotkań. Trafiłam na panią od poznawczo-behawioralnej, ale zaszła w ciążę i poszła sobie. Popracowałam z nią może ze dwa miesiące. Później przeszłam do innej pani, kompletnie nie wiem jak ma terapia działać przez to, że pójdziesz i opowiesz jak minął tydzień... Najgorsze, że leki nie przynoszą poprawy samopoczucia. Coś mi się wydaje, że zapodałam sobie depresję lekooporną przez to odstawienie leków przed wylotem na Bali. Oto mija rok, a ja nie mogę dojść do siebie. Patrzę tylko na zegar i odliczam czas do końca dnia. Jeszcze tyle godzin do przeżycia zanim wrzucę w siebie tabletkę i pójdę spać. I oby przespać to istnienie, bo nie mam siły i natchnienia na życie... Straszne to. 

Ponieważ zrezygnowałam z terapii, to muszę terapeutyzować się sama. Kontrola myśli, podważanie ich prawdziwości, zastępowanie myślami bardziej prawdziwymi. Czucie emocji i ta wiedza, że wszystko minie. Zaraz poszukam rejestr czasu. To taka kartka, na której są rubryczki dla każdego półgodzinnego odcinka czasu i pisze się, co się robiło w to pół godziny. Życie się dzieje, nie przecieka przez palce, bo widać czarno na białym, na co poszedł czas. To bardzo dobra kartka. Naprawdę dobra. 

Czekam w bezruchu, aż córka pójdzie do szkoły. Późno dziś idzie. Później umyję naczynia. Muszę iść po karmę dla kota, bo została ostatnia puszka. I wiem co jeszcze: posprzątam w lodówce. Jak to zrobię, to będę czuła satysfakcję. Chyba. 

Ach, jeszcze coś. Po  ostatniej rozmowie z moją terapeutką bardzo dobitnie dotarło do mnie, że rozwiązanie nie jest umieszczone na zewnątrz. To nie zależy od innych ludzi, zależy ode mnie. Nie wiem jeszcze jak tej zmiany dokonać, ale wiem, że nie w innych ludziach tkwi rozwiązanie. 

Muszę powiedzieć, że jest lepiej - wdzięczność

Mija 69 dzień półrocznej Akademii Twojego Rozkwitu. 

Pisanie dziennika wdzięczności o poranku poprawia samopoczucie. Wyciąga ze studni. Taki wniosek mam po regularnym, codziennym stawianiu się do zapisania 8 "rzeczy", za które jestem wdzięczna. Czuję tę wdzięczność, zresztą to nie nowość dla mnie, ale nowością jest to, że pisanie o byciu wdzięcznym pomaga. Możliwe, że nie każdego dnia myśli się o tym, że jest się wdzięcznym. Jak jest dół, to jest dół, znikają z głowy wszelkie narzędzia, które potencjalnie pomagają się wygrzebać z tego doła. Dlatego codzienne pisanie i stawianie się do tego czy się chce, czy nie, czy jest dół, czy górka, daje efekt w postaci polepszenia nastroju. 

Kiedyś byłam w Oświęcimiu zwiedzać obóz koncentracyjny... Myślałam, że będę miała większe emocje zwiedzając, ale nie, przyjęłam tę rzeczywistość stabilnie. Dopiero w domu odczułam, jak wielkie to było. Dziękowałam za wszystko, co mam. Przytulałam poduszkę i kołdrę, dziękowałam, że mam łóżko i dach nad głową. Dziękowałam za wodę w kranie i żywność. Taki odwiert zrobiło mi zwiedzanie obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Książki, w których ludzie opowiadali o tym, co się tam działo, robią odwiert również. Po tym zwiedzaniu miałam napęd na kupowanie tych książek i mam ich niezły zestaw. Przeczytałam jedną na razie, bo nie mam odwagi sięgnąć po inne. Obrazy zostają w głowie. Tamta rzeczywistość wmontowuje się z mózg. Po prostu mocne, drastyczne treści... 

Wracamy do tu i teraz. Dawno nie pisałam. Było widocznie lepiej, skoro nie potrzebowałam wysypać z głowy różności. Mój pamiętnik jest teraz tutaj. A zawsze służył do wysypywania z głowy myśli emocjonujących, jak nie ekscytacje miłosne, to zawody i rozczarowania. No i doły. 

Obecnie zestaw podstawowych odczuwanych emocji to lęk i lęk. Jest okres wakacyjny, nie mam uczniów, nie idę też do pracy, bo we wrześniu startują lekcje i odwieszam firmę. I niby dobrze to wszystko działa i są uczniowie, a jednak wizja ZUS, rosnącej kwoty czynszu, opłaty za usługi księgowej przeraża mnie jakoś, że to wszystko zeżre i to, co zarobię, i to, co odłożyłam. Chyba wielu przedsiębiorcom to się dzieje. 

Oczywiście nie ma przesłanek ku temu, żeby tak właśnie się stało, ale mój mózg sobie tak wymyślił i się tego boi. Jakby namalował sobie smoka, powiesił obrazek na ścianie i się go bał. Nie umiem od tego uciec, zdjąć tego smoka ze ściany i powiesić jakiś widoczek z górskimi widokami, które kocham. No nie idzie mi to. Dlatego tu przyszłam pisać. Komuś się to udało? Wie jak się przekonać, że przyszłość może byś słaba, ale może być też bardzo dobra? Albo chociaż dobra? 

Zaczęłam tworzyć kurs matematyki podstawowej w pierwszej klasie szkoły średniej. Rozpisałam wszystkie moduły. Pierwszy moduł już jest na świecie. Nie jest doskonale, ale podobno nie ma być doskonale na początek, tylko ma być. Całość modułu jest dostępna bezpłatnie na youtube. Myślę, że mogą skorzystać też z niego uczniowie klasy 8, bo to powtórka o liczbach całkowitych i ułamkach. Nie mogę się zebrać do dalszego nagrywania. Coś zwątpiłam w sensowność przedsięwzięcia. Akademia nie pomaga mi w dalszych ruchach. Mam pisać z rana, układać w głowie nowy obraz siebie, swojej tożsamości przedsiębiorczyni i edukatorki, nagrywać lekcje, zastanawiać się nad przyszłymi rozmowami z rodzicami i uczniami, żeby trafić później z właściwym przekazem przy sprzedaży kursu. Utknęłam i tylko ja sama mam możliwość się podnieść. W module drugim mają być pierwiastki, potęgi i logarytmy. Już ciekawszy moduł, a jednak stoję z tym i nie nagrywam. 

"Bez sensu to robienie". Taka myśl podstawia nogę. I się człowiek wysypuje, odpuszcza, do głowy sączy się obraz słabej przyszłości i tym samym lęk. 

Ogarnę się dziś i zacznę nagrywać moduł drugi. Na razie też wrzucę na youtube, niech sobie tam będzie, dopóki nie stworzę całości. Niewiele osób o mnie wie, więc wyświetleń też nie jest dużo. I tak jestem pod wrażeniem, że jest ponad 30. Ktoś jednak przegląda. Niech przegląda, mam nadzieję, że skorzysta. 

A. Nauczyłam się robić bransoletki. Bardzo to przyjemne. 

Do zobaczenia. Idę się ogarniać. Dobrego dnia. 

Nic-nierobienie

Wracam z problemem nic-nierobienia. Dzień dobry z rana. 

Odwiedzić łazienkę, nakarmić koty, zrobić kawę z mlekiem, masłem i kardamonem, wziąć leki... i dalej co?

Akademia wypełniona jest czynnościami i spotkaniami zoom. Wydaje się, że robię kroki i to duże. Wczoraj 4 godziny spędziłam nad wypełnianiem karty dotyczącej idealnego klienta. W tej chwili mam pracować nad paradygmatami. Praca na 14 dni. Dziś o 10:30 znów spotkanie na zoom i będziemy mówić o emocjach w biznesie. W skrócie pamiętaj, po co to robisz, nie poddawaj się, nie reaguj z pozycji emocji tylko faktów, przyjdzie gorszy czas, musisz być i na to gotowa. Trzymaj się swojego celu uparcie, a dojdziesz do niego. 

Czekam więc na zoom o 10:30, póki co jest 6:57. Zawsze wstaję wcześnie, bo kładę się spać "z kurami", a nawet wcześniej. Nadmiar czasu mnie dobija. Nieźle to brzmi, nie? Nadmiar czasu. Na trzy miesiące mam przerwę od korepetycji. Przez dwa dni udało mi się wpaść w porządki i wyrzucanie. Pozbyłam się z 15 książek, co wcześniej było nie do wyobrażenia. Po prostu przejrzałam półki i wywaliłam te, których nie będę czytać. Czy półka przez to zyskała luzu? Nie, bo mam taki nadmiar, że natychmiast wskoczyły te, które były w schowku. Schowek też wysprzątałam. 

Dwa dni działania. Czy uspokoiły mi niepokój? Nie. Jedynie zajęłam czas, no i miałam satysfakcję. Pudła już nie stoją, buty w większości znalazły dla siebie miejsce. Schowek posprzątany, pawlacz też, ubrania wymienione na letnie, część zimowych wpadło do wora i są do wyniesienia do PCK. (Gdzieś to PCK przenieśli, muszę odnaleźć nową lokalizację.) 

No i dobra, co teraz? Za co się wziąć? Co ma sens? 

Tak bardzo bym chciała mieć kogoś, kto nada mi kierunek i rozproszy lęk. W takim stanie nic nie ma sensu. Każda czynność jest za trudna. Obrazy w większości dokończyłam, został jeden, choć widzę, że będzie trudny, nie wydawał się taki. Tym bardziej ciężko mi się przekonać, żeby zacząć paprać tymi farbami. Zaczynać kolejny? I gdzie to będę trzymać? Jezu, czemu to wszystko jest dla mnie takie ciężkie? Za dużo mam czasu i mózg mi fisiuje. Wydaje mu się, że musi być produktywny, zarabiać, a tu finał z zarabianiem, czas na odpoczywanie, czego nie jestem w stanie zrobić, bez bata nad sobą, że tracę czas, do tego stopnia, że każda czynność to strata czasu. 

Że iść na spacer? A po co? Przetuptać swoje? Lepiej dla psychiki? No może. Gdzie jest mój człowiek, z którym przetuptałabym tyle, ile potrzeba do szczęścia? Samej? Znowu? Eh. Chyba trzeba gdzieś w głowę włożyć, że jestem sama i tyle. W książce "Kroniki Marsjańskie" jest opowiadanie o człowieku, który przeżył jakiś kataklizm i myślał, że został na planecie sam. Okazało się, że jest jeszcze kobieta. Telefonowali na chybił trafił i się odnaleźli. Nie spojluję/spojleruję <- które? - jak to się skończyło, ale całą książkę bardzo polecam. Komuś ją pożyczyłam i nie mam już jej. Eh. 

No dobrze. Dziś nauczę się robić bransoletki, bo mam pudło ze sznurkami i walizkę koralików. Można by to zamienić w jakieś piękno i może spieniężyć? Takie nadzieje, bo jak mi się odpali, że to strata czasu, to finał będzie z robieniem czegokolwiek. Jak ja mam to odczarować? Jakieś pomysły? 

Lęk, niepokój, studnia

Tytuł nie brzmi zachęcająco, znowu marudzę, ale są pewne stany, które chcę pojąć i rozwikłać. 

W piątek zaczęłam czuć się słabo. W sobotę miałam już wielki kaszel, w niedzielę fontannę z nosa, w poniedziałek też. Wymusiło to na mnie leżenie w łóżku, a konkretniej nic-nierobienie. I to nic-nierobienie włączyło niepokój i lęk o przyszłość. To tak, jakbym musiała ciągle być zajęta, bo jak nie, włącza się ten alarm i jest bardzo nieprzyjemny w odczuwaniu. I tak dumam nad tym, bo przecież nie można ciągle być zajętym. Trochę przypomina to siedzenie w bagnie, jak przestaniesz wierzgać nogami, to zaczniesz tonąć. No dosłownie. A ja bym chciała móc cieszyć się odpoczynkiem. Na sam dźwięk tego słowa mam mdłości. I to też nie tak, że ja zapitalam jak w kołowrotku, bo czasem nie wiem co robić, czasem nie wiem, w co ręce włożyć, czasem wszelkie działania wydają się jak Himalaje - nie do zdobycia dla mnie. Jestem wtedy w takiej studni, w której nie da się robić rzeczy, a nierobienie wywołuje alarm i jest szach mat. 

No i tu wchodzą te wszystkie modne teorie na temat stanu funkcjonalnego zamrożenia. Dołożenie czegokolwiek przeciąża system i tyle. Ciśnie się kosztem jakiejś energii psychicznej i wcześniej czy później dojdzie do wypalenia, zatrzymania i załamania. No i wyjściem z tego są mikroruchy. Wziąć w rękę cokolwiek i zrobić z tym co trzeba, bez wielkich planów, strategii czy celów. Bo to przytłacza. Ej, brzmię jak AI. Dramat. Zapewniam, że nie on pisze te słowa. Korzystam z AI często rozkminiając różne stany albo interpretując sny w oparciu o teorie Junga, Petera Crone'a i inne postaci świata transformacji. I zawsze wydawało mi się, że należy tu napisać postacie, nie postaci, ale myliłam się chyba. 

Dziś już czuję się lepiej. Wirus pokonany, kaszlu nie ma. Psycha też jakoś lepiej działa z rana. Może jest perspektywa całego dnia, a umysł świeży. 

No i analiza z teraz - za co się zabrać. Sprzątanie nie przynosi pieniędzy. Wokół pieniędzy, bezpieczeństwa kręci się wszystko. Jak nie działasz, żeby zarabiać, to marnujesz czas. A ja nie wiem za co się zabrać, żeby zarabiać i znów szach mat. 

Może to szalone wykupienie akademii za 6 kafli oświetli mi ścieżkę, oby, jutro jakiś pierwszy zoom. W życiu nie wydałam tyle pieniędzy na kota w worku. 

Wczoraj miałam swoje 49 urodziny. 

Pozwoliłam sobie na popłakanie trochę. Przepłakałam przeszłe odrzucenia, wybieranie innych nie mnie, to szalone staranie się o cudze uznanie, cudzą miłość, to już przeszłość. Czytałam pamiętnik. Przerabiam tę dramatyczną próbę zasłużenia na bycie wybraną. Strasznie mi było przykro, że tak to wyglądało. Przytuliłam się wewnętrznie i wypuściłam ze łzami to doświadczenie. Pamiętnik bardzo pokazuje schemat. Czy gdybym mogła cofnąć czas, to zmieniłabym coś? Czy człowiek, który wtedy był tak bardzo dla mnie ważny zaistniałby w moim życiu? Czy chciałabym ponownie przeżyć to co przeżywałam wtedy? Czy jest sens zastanawiania się nad tym?

Na czym stoję na dziś? Otworzyłam swoją własną wymarzoną firmę. Mam swoje ukochane korepetycje. Są uczniowie, którzy wskoczyli na wyższy poziom dzięki nauce ze mną. Ja czerpię frajdę i zasoby finansowe z tych korepetycji. Lubię to, co robię. 
Maluję obrazy. Lubię malować, choć znów perfekcjonizm mnie czasem powala i albo nie zaczynam, albo jestem krytyczna co do prac. Ale jak już zacznę, to mam frajdę. Mam obecnie 4 obrazy do dokończenia, no może 5. Ten jeden wygląda na dokończony, a jeszcze nie jest. Tylko ja to wiem.

Dobra. Wstaję. Za 50 minut spotkanie z uczniem. Muszę się doprowadzić do porządku. 

Chaos, zwątpienie, możliwości, zmiany

Pisanie spontaniczne. 

Jestem chora. Przyplątało się coś do gardła i płuc. Szczęśliwie jest już po egzaminach i nie jestem już dzieciom potrzebna. Ta cisza, która teraz pojawia się zamiast zajęć, bywa bardzo niewygodna. 

Jest 9:15. Kot się wściekał przed 7 żeby go nakarmić, wkurzał mnie, nie dawał spać. Wytrwały. Jego jedzenie przygotowuje się z wrzącej wody i puszki z lodówki, uprzednio trzeba posprzątać bałagan po poprzednim posiłku, czyli nie da się nie rozbudzić. Wstałam nasypać suchej karmy, trudno, swoją zupkę dostanie jak już będę na nogach. Wstawanie mnie położyło, byłam bliska omdlenia, znam ten stan, wiem co się wtedy dzieje. Może za szybko się podniosłam. 

Śniło mi się, że wynosiłam kanapę z domu, bo była już stara i zbędna, choć najwygodniej się na niej spało. Była cała rozlatująca się, pozszywana, było mi szkoda się z nią rozstawać, choć w pomieszczeniu były jeszcze dwie inne kanapy mogące zapewnić miejsce do spania. Miała mi w tym pomóc moja koleżanka. Ciekawe co na to chat gpt. Sprawdzamy? 
Po wielu pytaniach i interpretacji ostatecznie wygląda to tak:
"Jesteś w momencie, w którym odchodzisz od starego źródła komfortu, które nadal działa, ale nie jest już zgodne z Twoim rozwojem, jednocześnie widząc bardzo wyraźnie nowy poziom życia, do którego jeszcze nie weszłaś w pełni — i przechodzisz między nimi stopniowo, bez gwałtownego zerwania."
To bardzo dobry znak. Pozytywny. Motywujący. Doenergetyzowujący. WOW. 

Dobrze dostać taką wiadomość z rana.

Leżę w łóżku po płukaniu gardła solanką, napar z bluszczyku kurdybanka naciąga. Nie wiem czemu brakuje w moim domu wody utlenionej. To niepojęte. Zawsze kupuję wiele butelek. Przydaje się. Tak czy inaczej gardło wypłukałam, kaszel sobie jest, ja sobie leżę, a jak leżę to myślę. 
Myślę o swoim wieku, o samotności, o przyszłości, o lękach, o wyborach dróg, o decyzjach. 
Wciąga mnie scrollowanie, choć tonę w beznadziei z tym świecącym pudełeczkiem. Nie mam energii na nic. Motywują mnie tylko moje zajęcia z matematyki, a tych już prawie nie ma. Do malowania obrazów też się trzeba motywować, zabrać się za to, ubrać odpowiednio, rozłożyć farby, wiedzieć, co się będzie malować, mieć wenę... Dużo zabiegów zanim się zacznie. Za dużo. Nie zaczynam. 
No dobra, dziś się zbiorę, dziś zacznę. Wiosenny obraz wg Alexanda Bolotova. Już sobie znalazłam, co namaluję.

Brakuje mi ludzi, mojego człowieka, przy którym można się zrelaksować, odpuścić, wiedzieć, że wszystko będzie dobrze. No będzie dobrze, a jak ma być? Przecież będziemy się przystosowywać do warunków, aż nas śmierć nie wyłączy. Nie mam swojego człowieka, sama muszę być swoim człowiekiem. 

Ostatnio zrobiłam przeszaloną rzecz. Zapłaciłam 6000 zł za dostęp do akademii, w której dwie dziewczyny będą mnie motywować do działania. Przez całą noc rozmyślałam czy to rozsądny krok, tym bardziej, że moje zajęcia z matematyki się kończą. Cały czerwiec, lipiec i sierpień nie zarabiam, a ZUS osiąga potrzebę na wysokości 1000 zł. Dopiero 1000 i aż 1000. Niedospana przelałam wymaganą kwotę za pół roku wsparcia. Nie wiem czy na siłę nie tkwię w tym marazmie, wygodny był, ale muszę się go pozbyć jak tej starej kanapy. Czas na nowe. 

Chcę iść w produkty cyfrowe. Chcę iść w świat Internetu, dostępu globalnego, skalowania biznesu, uniezależnienia ilości pieniędzy od wymiany za czas. Dobrze, że rozchorowałam się dopiero teraz. To znaczy, nie dobrze, że się rozchorowałam, ale dobrze, że nie na czas egzaminów. Odwołane zajęcia, to brak wpływów dla mnie. Wiadomo. 

Wstaję. Może się nakarmię jak swój człowiek robi to dla swojego człowieka, choć weny na jedzenie też nie mam.
Pa.