Na konferencji dotyczącej namawiania rodziców by ich 6-letnie dzieci zasiliły pierwsze klasy, wystąpiła Pani Elżbieta Wasiak - Kowalska - pedagog i terapeutka. Było to 36 minutowe wystąpienie, w którym poruszone zostały bardzo ważne kwestie dotyczące człowieka ogólnie, od 0 do 99 lat. Mimo, że wystąpienie było przy okazji propagandy, której osobiście nie popieram, to wystąpienie to było bardzo, bardzo cenne i wniosło moc informacji do umysłu rodzica na temat funkcjonowania dziecka, człowieka i rodziny w ogóle. Zapraszam do przeczytania. Podzieliłam na akapity tematyczne, żeby wygodniej przebrnąć. Będziecie mądrzejsi niż byliście do tej pory. To było tak cenne, że musiałam to spisać tutaj. Wyglądało na to, że ta Pani ma mnóstwo mądrości do przekazania, dała z siebie tyle ile mogła w pół godziny. Dla samego tego wystąpienia warto było być na tej konferencji. O samej konferencji pisałam
tutaj. Zapraszam do lektury.
Zmiany w życiu i przystosowanie do życia pełnego zmian.
"[...]zadecydować tak, żeby było najlepiej.
Proszę państwa, powiem tak: wychowanie dziecka dzisiaj to tak naprawdę jedyny rodzinny biznes, w który warto inwestować i warto poznać mechanizmy, warto się nauczyć, jak ten biznes kręcić, żeby przynosił dobre efekty.
Pierwsza rzecz, która jest bardzo istotna i bardzo ważna w podjęciu decyzji to jest to, że zmienia nam się ustawodawca, wymaga zmiany naszego myślenia. Nie dziecko 7-letnie tylko 6-letnie.
No i teraz trzeba wiedzieć proszę państwa, dlaczego spora część rodziców mówi "NIE" - dlatego, że są osobami inteligentnymi, bardzo mądrymi i ich główka pracuje właściwie.
Co znaczy
właściwie - tu mamy taki komputer, który zawiaduje wszystkimi naszymi decyzjami i tak naprawdę wszystko, co robimy początek swój ma tutaj.
Jeżeli my się przyzwyczajamy do czegoś, jeżeli myśmy wiedzieli, że nasze dziecko idzie do szkoły jako 7-letnie, bo to jest próg dojrzałości szkolnej, a teraz nam mówią - 6 lat.
Były robione badania - bardzo ciekawe - i warto, żeby rodzic XXI wieku miał odrobinę ciekawej wiedzy psychologicznej i też trochę terapeutycznej, o tym też będę mówiła - były robione badania o tym jak działa mózg.
Jak nam każą coś zmieniać, to pierwsza reakcja mózgu jest: "Halo, chwileczkę, zaraz zaraz, a dlaczego? a było dobrze, a kto to wymyślił?" - i to jest naturalne - czyli przyglądamy się tej decyzji.
Potem u niektórych osób, u osób, które są mało otwarte na zmiany, a zaraz powiem jakie to są osoby, przypomnę właściwie państwu, bo państwo doskonale o tym wiecie, pojawia się następna emocja - to jest lęk: "nie, nie nie nie, lepiej nie", bo jak się boimy to tutaj w naszym komputerku dotykamy programów, które nam potwierdzają to, że nie. Jeżeli mamy taką myśl - o nie, o nie.
Na osi różnych naszych zachowań, różnych naszych myśli - a z nich się biorą reakcje - niektóre osoby przechodzą przez załamanie, nawet depresje, na przykład u osób, które mają odejść na emeryturę, to jest bardzo ważna zmiana, kiedy się zmienia coś w małżeństwie, kiedy się rodzi dziecko itd itd
Niektóre osoby dopada nawet depresja, a potem dopiero pomalutku pomalutku jest przyzwyczajanie się i akceptacja.
Nawyki, przyzwyczajenia, przekonania
Jak to jest, że niektóre osoby łatwiej poddają się zmianie, a inne są bardzo ostrożne, od czego to zależy?
Państwo sami odpowiedzieli sobie na pytanie "jakim ja jestem człowiekiem?", ale znacie państwo państwo takie potoczne, ale funkcjonujące powiedzenie: "Z nim nie ma co gadać, przecież to jest beton"
Znamy? No znamy. "No nie ma sensu, to jest beton".
Co to znaczy?
My jesteśmy, ja mówię z dużym uproszczeniem bo też czasu mam niewiele i nie taki jest temat dzisiejszego spotkania, my jesteśmy trochę fabryką elektryczną, fizyczną, chemiczną, procesy które w nas zachodzą.
I procesy, które tworzą nawyki, przekonania i przyzwyczajenia, one się tworzą przez całe lata i one się utwardzają się w naszym mózgu, mielinizują się, i tak naprawdę u niektórych utwardzone są tak bardzo, że niektórych osób w wieku 60 lat czy po 60 latach nie przyjmuje się na terapię, bo terapia jest radzeniem sobie z tym różnym betonem, z tymi przyzwyczajeniami, z naszymi przekonaniami, które czasem robią nam bardzo dużą krzywdę i nie mają nic wspólnego z racjonalnym myśleniem.
Warto o tym wiedzieć, jak to się dzieje i warto troszkę przyjrzeć się sobie i popracować trochę nad tym, żeby jednak być elastycznym, a dlaczego?
Dlatego ze dzisiaj, w XXI wieku, bardziej niż kiedykolwiek - no to jest postęp - życie to zmiana i wszystko się zmienia. Popatrzmy na to jak zmieniają się nasze telefony komórkowe, przypomnijmy sobie jak wyglądały trzy lata temu czy cztery, jakie funkcje one mają teraz, pomyślmy o tym, co wkrótce będzie z naszymi telewizorami, z naszą telewizją, my sami się zmieniamy, zmienia się wszystko, życie to zmiana tak naprawdę. I jeśli będziemy bardziej otwarci i bardziej elastyczni na te zmiany najróżniejsze, będzie nam łatwiej. Oczywiście trzeba ponieść ryzyko pracy nad zmianą, radzenia sobie z tym nowym, które do nas przychodzi. Znam osoby, które mówią krótko: "kto nie ryzykuje, kto nie próbuje zmian, nie pije szampana"
Jeśli państwo lubicie pić życiowego szampana, a to jest przenośnia radości, tego co dla nas jest niezwykłe, przyjemne, pewnych postanowień i czerpania radości życia. Jeśli państwo macie taką ochotę, to warto być na te zmiany otwartym.
Na jakich ludzi czeka świat, pasja!
I teraz następna sprawa - temat dzisiejszego spotkania jest "mamo tato chcę do szkoły" - tak mówią dzieci, a ja chciałabym zapytać państwa i nawiązać do zmiany czy państwo macie świadomość na jakich ludzi czeka świat?
Jeżeli nie mamy dokładnie świadomości, żeby wyszczególnić i nazwać te cechy, to ja proponuję, żebyście państwo kupili gazetę, w której są ogłoszenia o pracę i poczytali na jakich ludzi czeka świat - jakich ludzi świat potrzebuje.
Oczywiście zakładeczkę sobie załóżmy w główce, żeby nie dyskutować, bo z tą rzeczą się nie dyskutuje.
Nam się to może podobać czy nie, zmiany są niezależnie od tego czy nam się to podoba czy nie, one po prostu są. I my możemy się z tym nie zgadzać, ale świat dzisiaj czeka na ludzi kreatywnych, asertywnych - to znajdziecie w ofertach o pracę - umiejących pracować w zespole, umiejących pracować w stresie, odpowiedzialnych, łatwo podejmujących decyzje, w bardzo wielu ofertach pojawia się już określenie
optymistycznie nastawionych do pracy, a przede wszystkim radzących sobie, samodzielnych odpowiedzialnych, umiejących planować, nastawionych na cel, itd. itd.
Podoba nam się to czy nie, szczególnie może nam się nie podobać to jak jest napisane, że poszukują pracownika 25 letniego, który ma spore doświadczenie w zawodzie. Tu możemy powiedzieć: "no przecież to jest idiotyzm". No jak 25 letni człowiek może mieć doświadczenie? A spróbujmy pomyśleć inaczej proszę państwa. Dziś 25-letni człowiek może mieć 5-6-7 czy 8 letnie nawet doświadczenie w tym co stanowi jego pasję, bo coraz piękniej się u nas rozwija wolontariat. I ktoś kto kocha zwierzęta i chce zostać weterynarzem naprawdę w wieku 15-16 lat znajdzie dla siebie miejsce. kto chce zostać lekarzem, pielęgniarką, nauczycielką, naprawdę w wolontariacie, w różnych stowarzyszeniach i fundacjach znajdzie dla siebie miejsce i dostanie zaświadczenie o latach pracy i może właśnie o to chodzi. Na świecie jest to system bardzo rozpowszechniony. U nas zaczyna się wdrażać i jest już ważny i jest praktykowany. Mamy bardzo wielu wolontariuszy w różnych aspektach życia społecznego i gospodarczego i w innych jego przegrodach, oddziałach, miejscach.
Tyle o zmianie, tyle o tym na jakich ludzi czeka świat. Od waszych dzieci świat będzie wymagał i one muszą być tak przygotowane, żeby sobie w życiu poradzić.
My dziś wychowujemy dzieci, podejmujemy za nie decyzje, ale czy państwo wiecie dla jakiego świata je wychowujecie? Jaki ten świat będzie za 15 lat, kiedy one wejdą w dorosłość?
Powiedzmy sobie inny, żeby nie mówić, gorszy czy lepszy, będzie inny, ale z całą pewnością te cechy, które dzisiaj są dzieciom potrzebne, będą im naprawdę przydatne w dorosłym życiu.
Jakie są nasze dzieci
Teraz spójrzmy na nasze dzieci - jakie one są?
Mówimy tak: niespokojne, nieposłuszne, krzykliwe, hałaśliwe, często agresywne, buntują się, to wszystko prawda, nawet 3-latki już próbują
odpowiadać, popularnie to się nazywa tak brzydko - że pyskują, ale małe dzieci to robią, mają więcej śmiałości, mogą odpowiadać, są bardzo ruchliwe, są bardzo ciekawe świata.
Popatrzmy na te cechy - rodzic XXI wieku, czyli ten, który rozumie zmiany i w swoim myśleniu o dzieciach, o życiu, o rodzinie, też te zmiany wprowadza, będzie wiedział, poczuje to, że to są zalążki, to są zalążki asertywności, kreatywności, twórczości, stanowczości, bo jeżeli jest uparte, to naszym zadaniem, zadaniem rodziców, wychowawców, jest z tego uporu zrobić stanowczość i odpowiedzialność.
Jeśli państwo macie w swojej głowie myślenie takie, że "Ja z moim dzieckiem nie mam żadnych kłopotów.
Moje dziecko jest posłuszne, jest grzeczne, zawsze pyta czy może coś wziąć, czy może coś zrobić, ja nie mam z moim dzieckiem żadnych problemów". Ja powiem tak, spróbujcie sobie odpowiedzieć na pytanie czy takie dziecko da sobie radę w dzisiejszym świecie? Jeśli ono będzie naprawdę takie, że "Nie mów - milczy, idź tam - idzie, nie biegaj - nie biega, biegaj - zaczyna biegać". Proszę państwa to nie ma nic wspólnego z posłuszeństwem. To jest dla nas, dla rodziców, niezwykłe wyzwanie.
Dlaczego?
Dlatego, że od 22 lat funkcjonuje na świecie bardzo ważna wiedza o tym, jak uczy się człowiek, jak pracuje mózg człowieka, jak przebiegają procesy poznawcze w mózgu osoby dorosłej, w mózgu dziecka, itd, itd. Ta nowa wiedza obecna jest w systemach nauczania w polskich szkołach przygotowujących nauczycieli od 2002 roku. I tutaj jako dygresję powiem, że osoby, które opiekują się państwa dziećmi, nauczyciele przedszkoli i kadra nauczania wczesnoszkolnego, 1-3 czy 0-3 jeszcze, to jest poziom europejski. To są najlepiej przygotowani nauczyciele, wychowawcy, profesjonaliści, absolutnie biorę odpowiedzialność za to co mówię. Później jest jest troszkę inaczej, nie mówię gorzej, inaczej, bo zmienia się system nauczania. Ale tu możecie być państwo spokojni. Konsultujcie się, słuchajcie rad, podejmujcie decyzje w oparciu o rozmowy z mądrymi ludźmi, ludźmi, którzy się znają, którzy mają doświadczenie, którzy wam podpowiedzą, odpowiedzą na wszystkie pytania. Po to właśnie jest ta konferencja i po to jest to spotkanie, żebyście państwo mogli zadawać pytania, oglądać efekty pracy dzieci, po to by podjąć właściwą decyzję.
Lęki, emocje i myślenie u dziecka, więź emocjonalna dziecka z mamą
No więc tak - jesteśmy w momencie - mamo, tato chcę do szkoły - dzieci chcą, my się obawiamy. To są tak naprawdę nasze lęki. My się obawiamy. Ja proponuję, żeby popracować trochę nad tymi obawami. Zaglądajcie państwo na mądre strony internetowe, nie słuchajcie państwo tego co mówi sąsiadka - jedna czy druga, dlatego, że dzieci są niepowtarzalne, a tak naprawdę tylko wy znacie swoje dziecko i wy macie kluczyki do otwierania w nich wszystkiego co najlepsze. A w myśl tego, że w tej chwili państwo jako rodzice odpowiadacie za wychowanie swoich dzieci najbardziej, a to się wzięło od tej nowej wiedzy, jak przebiega uczenie i wychowanie, która teraz funkcjonuje.
Wiadomo, że dziecko najwięcej uczy się od 0 do 3 roku życia. W tym czasie możecie państwo wdrożyć zasady - proste oczywiście - na miarę wieku tego dziecka - wytyczyć granice - co wolno, czego nie wolno, pokazać dziecku - bo dziecko uczy się bardziej przez to w czym uczestniczy niż przez to co mu mówimy, że trzeba robić, bo ono nie myśli tak jak nam się wydaje, że ono myśli.
Małe dziecko ma proces myślenia dla swojego wieku - 3-letni, 4-letni, 5-letni. No nie ma tak, że dosłownie rozumie jak my do niego mówimy jak osoba 35-letnia i 40-letnia. No przecież tego nie możemy wymagać, tak? Ono nie rozumie. Nie rozumie dlatego, że lewa półkula - ta akademicka, ta odpowiedzialna za uczenie - to jest ogromne uproszczenie, no ale w tej chwili tak trzeba - budzi się poniekąd w wieku 5-6 lat.
A do tego momentu dziecko się uczy emocjami. Bierze od nas emocje i posługuje się emocjami. I jeżeli państwo przyłapali się na takim myśleniu, że wasze dziecko wami manipuluje, to bingo, bo manipuluje. Oczywiście robi to nieświadomie, to jest jego mechanizm obronny, ma niezwykłą umiejętność przejmowania władzy. Niezwykłą. Na całe szczęście wyrasta z tej umiejętności. Ale jak przejmie władze w domu, jak się przekona, że może wszystko w wieku 0-3 lat, kiedy chłonie i zapisuje sobie gdzieś tam w tych swoich skryptach na życie co mu wolno, czego mu nie wolno, to jest już bardzo trudno. Mądry człowiek powiedział, że wiedza podana na czas to edukacja, a podana po czasie to już terapia. I przychodzą do mnie rodzice dzieci 3-letnich, 4-letnich i pytają czy ja prowadzę terapię dzieci 3-letnich. Nie, ja mogę tylko konsultacje wychowawcze. Bo to są w dużej mierze pewne błędy wychowawcze. Trzeba wiedzieć, ze to dziecko jest niezwykle czujne na to wszystko co się dzieje w naszym domu. Dziecko patrzy na świat oczyma rodziców.
Powiem państwu taki przykład - w ubiegłym roku po spotkaniu z rodzicami dzieci 6-letnich podeszła do mnie mama i powiedziała, że w zasadzie ona ma dziecko bardzo mądre i ona by chciała, żeby jej dziecko poszło do 1 klasy, ale... i w tym momencie widzę, że mamie zaczyna drżeć bródka, "ale ona jest taka delikatna, ona jest taka wrażliwa, ja się boję, że ona sobie nie poradzi". I trakcie naszej krótkiej rozmowy ten zwrot "ja się boję" było powtórzone 5 razy. Czy można się dziwić, że to dziecko płacze i nie chce iść do szkoły? Ono nie ma logiki, ono bierze od nas emocje! Narzekamy, że dzieci są niespokojne.
A wracając do tego przykładu - związek małego dziecka z emocjami mamy jest nieprawdopodobny, nieopisany, nieopisany, niezwykły i on trwa bardzo, bardzo długo. Czasem nawet buntujemy się przeciwko takiemu emocjonalnemu związkowi, a z synkiem jest większy. :) Zawsze jest tak. I tutaj nie ma nic do tego - pępowina odcięta, nieodcięta, nie, to jest synek. Mój ma 40 lat i jest synek. :) I ja się tam tego nie wstydzę wcale. Oczywiście - ogarniam swój beton tak jak umiem, żeby nie było, bo też mam córkę, która kiedyś zwróciła mi uwagę, że on jest synek a ona jest córka :) Staram się jak mogę, bo na tym to polega, żebyśmy się starali i pewnie tez mieli świadomość, że nigdy nie będziemy doskonali, ale taka jest prawda - ta więź matki z dziećmi przez cały proces dojrzewania małego dziecka i tej bliskości 9-miesięcznej jest po prostu nieprawdopodobna.
I tak to jest. Więc - budujmy w sobie pewność, racjonalizujmy fakty, pamiętajmy, że dzieci kupują nasze emocje, bez logiki.
Jeżeli tata w domu jest zły, burczy - dlaczego używam tego słowa? Bo ma zwykle niższy głos niż mama i dla dziecka jest to trudne bardzo. Niektóre noworodki reagują tak, że jak się tata pochyla nad nimi - tiu tiu tiu tiu, to zaczynają drzeć się w niebo-głosy. Im tata bardziej męski - z męskim głosem - tym dziecko może się zanosić większym krzykiem. Bo dziecko przychodzi na świat z organicznym lękiem przed krzykiem i przed takimi emocjami szarpania - przed tym czego nie rozumie. Więc - nie racjonalizujmy - zracjonalizujemy gdy będzie miało mózg 14-latka - popatrzy, popatrzy i powie : "ja mam potąd, pokrzyczy pokrzyczy i przestanie, to jego sprawa, ma jakiś problem". A małe dziecko nie ma logiki takiej jak nam się wydaje, bierze emocje i mało tego, dlatego że nie ma logiki, to myśli sobie emocjonalnie "to moja wina - to ja jestem zły, bo ja jakbym był grzeczniejszy, to..." -itd, itd
Przestrzeń wychowawcza domu rodzinnego dziecka
Mówię o tym dlatego proszę państwa, że w podjęciu decyzji o tym, czy posłać dziecko 6-letnie do szkoły - bardzo ważną rolę odgrywa to -najważniejszą moim zdaniem, i mówię to z doświadczeń i pedagogicznych i terapeutycznych - jak zorganizowaliśmy przestrzeń wychowawczą domu rodzinnego naszego dziecka, jak się porozumiewamy ze sobą, jak do siebie mówimy, tak na co-dzień, tak zwyczajnie, ile czasu spędzamy z dzieckiem, jak je traktujemy, czy dajemy mu zadania do wykonania. Trzylatek może już być odpowiedzialny za pewne rzeczy i powinien być odpowiedzialny w XXI wieku. Uczmy tego. Nie ma takiego myślenia - to jest beton pierwszy, który trzeba skruszyć - "on jest jeszcze taki malutki", "on jeszcze zdąży", "on się jeszcze napracuje" - nie, nie ma tak. I tu bardzo proszę tatusiów o włączenie się aktywniejsze do wychowania dziecka. Oczywiście nie wszyscy tatusiowie są tacy bardziej konkretni, bardziej logiczni, bardziej zdyscyplinowani. Bo to też jest bardzo różnie, zależnie od programów jakie mamy w naszym komputerku, niektóre są zupełnie niezależne od nas. Ale z natury funkcja mamy w wychowaniu jest zupełnie inna niż funkcja taty. Ja to sobie tak kiedyś pomyślałam, jeśli potraktujemy dziecko jak roślinkę, to mama jest jak ziemia, ona wydaje roślinkę na świat i bez niej nie byłoby tego dziecka, ona się opiekuje, ona odgrywa ogromną rolę, natomiast to wszystko co daje ojciec jest jak słońce, kierunkuje rozwój, pozwala rosnąć. I dziecku bardzo potrzebne jest to wszystko co w wychowaniu daje mama i to wszystko co w wychowaniu daje tata.
Rodzina, ewolucja związku, wartości
Mamy kilka miesięcy do tego, żeby podjąć właściwą decyzję i do momentu ostatecznego kiedy dziecko nasze pójdzie bądź nie do pierwszej klasy.
Ja proponuję, żebyście państwo pomyśleli o takiej sprawie. Propozycja jest myślę ciekawa bardzo, nie wiem na ile do spełnienia. Walentynki niedawno były. Życzę państwu żebyście znaleźli czas i możliwość wyjechania - rodzice - we dwójkę. Sprzedać dzieci rodzinie, wyjechać i przypomnieć sobie tak naprawdę czym jest nasza rodzina, czym jesteśmy dla siebie, o co w tym wszystkim chodzi, pomimo tego, ze trudno, że ciężko, że źle, że nam przeszło, może troszeczkę. Ale tak naprawdę, jeśli są dzieci proszę państwa, to trzeba ze sobą rozmawiać, a to że przeszło proszę państwa, to tez trzeba wiedzieć. Absolutnie - czar przechodzi - po 4 latach przechodzi mniej więcej, jak komuś nie po 4 to po 8. No tak ma być. Jesteśmy częścią przyrody i wtedy kiedy dojrzewamy do łączenia się w pary to pokazujemy swoje wszystkie atuty, kolory, cudownie itd itd, A potem zaczyna się. Tak po prostu się dzieje.Tak po prostu się dzieje, trzeba wiedzieć. Uczcie tego swoje dzieci, bo nas chyba nikt tego nie uczył...
Nie ma nic złego w tym, że jest inaczej, po prostu jest inaczej i trzeba się w tej inności odnaleźć, bo ona jest szalenie ważna dla naszego dziecka - już my przestajemy być tacy ważni bardzo. natomiast dla naszego dziecka - to jest odpowiedzialność od której nikt i nic państwa nie zwolni...
Czyli wyjechać albo nie wyjechać, ale przypomnieć sobie, co dla nas w wychowaniu jest najważniejsze, w jakich wartościach my wychowujemy swoje dziecko. Czasem na warsztatach ja robię takie ćwiczenie, że rozdaję rodzicom takie kartki z poleceniem "W jakich wartościach wychowuję swoje dziecko". I muszę państwu powiedzieć, ze fajnie jest jak patrzę, rodzice tak zerkają do siebie - bo tak jakby chcieli zapytać o co chodzi tak naprawdę. Więc przemyślcie państwo w jakich wartościach wychowujecie swoje dziecko.
Przyszłość dziecka, pasja!
Pomyślcie jaką przyszłość dla niego widzicie, skupcie się na jego pasjach, na jego talentach, już u 3-latka, u 4-latka możecie widzieć talenty. I tak naprawdę człowiek XXI wieku ma mieć pasję i tę pasję rozwijać. Kto ma pasję i pracuje z pasją ten jest szczęśliwy.
Może powiem brzydko, może niewłaściwie, ale praktycznie - dobrze jest kiedy dziecko ma czerwony pasek w szkole, bardzo dobrze, ale jeżeli ono ma tylko czerwony pasek i nie ma żadnej pasji, to ten pasek spowoduje w przyszłości ogromną frustrację. Bo on się przyzwyczai do tego, ze on jest chwalony, bardzo mądry, na pierwszym miejscu, skończy szkołę i figa z makiem będzie. I będzie zgorzkniały i będzie nieszczęśliwy, bo nikt go nie chce tak naprawdę, bo nic mu w serduchu tak naprawdę nie gra, on nie ma nic do zaoferowania światu, który oczekuje od ludzi XXI wieku mnóstw rzeczy. Więc rozwijajmy w dzieciach pasję, to jest ważne.
Jeśli państwo zaplanujecie dla nich coś tam, to proszę sobie zrobić planowanie przyszłości - woltę do tej przyszłej chwili - co trzeba zrobić, jakie on musi rzeczy osiągnąć, żeby ten cel ostateczny był widoczny.
Telewizor to zło
Na te 6 miesięcy - czy ile zostało do rozpoczęcia następnego roku szkolnego - wyciągnąć babciną makatkę, zasłonić telewizor! 80% małych dzieci małych w szkole - i przedszkolu, gdy jest trochę więcej pracy - ma problemy z koncentracją! Skąd się biorą kłopoty z koncentracją? Główną przyczyną jest to, że dzieci, które spędzają przed telewizorem więcej niż 15 - 20 minut dziennie i oglądają bajki typu miś uszatek, bajki, które mają duże płaszczyzny kolorystyczne i się poruszają niezbyt szybko, te dzieci mają - brzydko powiem albo konkretnie - przepalone bezpieczniki albo łącza, to jest nieodwracalne uszkodzenie. Oko dziecka nie jest przyzwyczajone do takiego migotania - barw, hałasu, muzyki i tak dalej, obrazu i działa źle, nie umie się skoncentrować. Przypomnijcie sobie państwo jak przebiega proces widzenia, jakie to jest skomplikowane, jak to się dzieje - i dziecko musi dokonywać tego procesu w błyskawicznym tempie. A więc zasłonić telewizor - przejść na taśmę. Niech słucha bajek, bo to pobudza wyobraźnię, może rysować, może malować, my możemy słuchać razem z nim.
Samodzielność dziecka, konsekwencje zamiast kar
Dalej - nauczcie wasze dzieci podstawowej rzeczy, która jest im niezbędna. Zaobserwujcie wasze dzieci w przedszkolu czy tak właśnie jest. Dostajecie państwo opinie z przedszkola i są mamy, które czytają i mówią: "no to chyba nie moje dziecko". Dlatego że dzieje się coś takiego, że dziecko w przedszkolu odnosi talerzyk, przynosi, odstawia na miejsce itd. Przychodzi mama, ono siada, rozstawia ręce i czeka... I jest ubierane i mama wszystko robi itd itd Ono nagle w środowisku rodzinnym przestawia w sobie coś, coś w sobie wyłącza - wyłącza w sobie samodzielność, a to nie tak.
Nauczmy dzieci odpowiedzialności za pewne rzeczy, konsekwencji i nie używamy słowa
kara. Dzisiaj dzieci nie bardzo dobrze reagują na to słowo, raczej uczmy mądrzej, że to jest konsekwencja, wszystko co robimy, zawsze, do końca naszego życia - będą tego konsekwencje. Jedne są bardzo dobre, przyjemne, a inne są przykre, ale też je trzeba ponieść.
Zakończenie
A przede wszystkim rozmawiajcie z ludźmi, którzy mają dużo do powiedzenia mądrych rzeczy, profesjonalistami, przyglądajcie się Waszemu dziecku, naprawiajcie przestrzeń wychowawczą domu rodzinnego, nauczcie dziecko, że nie wszyscy je muszą lubić, nie wszyscy się będą zachwycać tym co dziecko zrobi, włączcie państwo zdrowy, najzdrowszy rozsądek do wychowania.
I na zakończenie bardzo polecam, niezwykłą, ciekawą, inspirującą, książkę trenera biznesu.
A ta książka ma tytuł, którym chciałabym zakończyć dzisiejsze spotkanie z państwem - "Twoje dzieci to Twoja wina".
Życzę Państwu wszystkiego dobrego.
I życzę Państwu podjęcia dobrej decyzji.
Dziękuję bardzo.
